این زندگی‌ هم جونور جالبیه واسه خودش، وقتی‌ سر حال باشه و باهات را بیاد یا بخواد بهت حال بده آای دوست داشتنیه، آای گله، آای آخرشه که نگو و نپرس اما وای به اون روزی که باهات چپ بیفته یا بخواد یه نمه حالتو بگیره اون وقته که یه بلاهایی سرت میاره که عمه جانت بیاد جلوی چشمات اونم با لباس رقص عربی‌! اون وقته که بعضی‌ وقتها حتا فکر میکنی‌ شاید اگه میرفتم زیر تریلی ۱۸ چرخ بهتر بود تا این زندگی‌ رو بکنم ! اون وقته که (۱۸+) به جای این که تو زندگی‌ کنی‌ زندگی‌ جناب عالی‌ رو میکنه……آاای درد داره .. آاای درد داره ! بدبختی اینجاست که جاش هم تا سالها همینجور درد میکنه و هیچ دوا دکتری هم کمک نمیکنه

(امیدوارم مال شما دردش خوب شده باشه ولی‌ مال من که هنوز بعد از ۳ ماه جاش درد میکنه خوبم نمیشه لامصب!)

تمام این حرفا رو زدم که بگم این ۳-۴ ماهی‌ که قانقاریا نمی‌نوشت واسه این بود که تو دنیای غیر مجازی براش یکی‌ از بد‌ترین اتفاقاتی که میتونه برای یه قانقاریا پیش بیاد پیش اومد جاشم متاسفانه هنوز درد میکنه……حالا خنده ماجرا اینجاست که درست وقتی‌ تو ایران این خبراست و همه چی‌ داره بعد از ۳۰ سال زیر و رو می‌شه، درست صاف همون موقع این آقای (یا خانم) زندگی‌ هم مارو تو زندگی‌ شخصیمون زیرو رو کرد اونم از نوع بد فرمش ! امیدوارم هیچ کس زیر روتون نکنه …..آاای درد داره ، آاای درد داره !!!!!

تو این چند وقت تنها کاری که نمیتونستم بکنم نوشتن بود، چند باری خیلی‌ زور زدم (انقدر که زور دونیم داشت پاره میشد) ولی‌ نشد که بشه…….چی‌ مینوشتم ؟ از این که به خاطر مشکلات شخصی‌ تا مرز خورد شدن کامل یه آدم رفتم ؟ از این که بابام در اومد ؟ از این که زندگیم به …..رفت  !؟ نه، نه، نه…….. یا باید در مورد ایران مینوشتم یا اصلا نباید مینوشتم، منم راه دوم رو انتخاب کردم ….

ولی‌ دیگه بسه ……..از امروز دوباره مینویسم، گور بابای زندگی‌، گور بابای دنیای غیر مجازی………..همینه که هست من مینویسم، پس هستم

اقای(خانومه) زندگی‌ بخون تا چشات در بیاد من بازم مینویسم، با این که جاش هنوز درد میکنه، با این که خشتکه مبارکم بنده رو در آوردی، با این که ندا رفت، با این که سهراب رفت، با این که رئیس جمهورم آخره شاسکولاست، با این که درد داره ( آاای درد داره، آاای درد داره!)……… اصلا انقدر مینویسم تا نوشته دونم پاره شه، خوبه؟!؟ همینو میخواستی زندگی‌ جان ؟ نه اونقدر خ…. دارم که خود سوزی کنم نه اونقدر که بندازم خودمو زیر مترو…..مالیدی داداش من فقط برات مینویسم…….

این اولین و آخرین نوشتییه که توش دنیای باحال مجازیمو با دنیای تخمیه غیر مجازیم قاطی کردم……از اینجا به بعد دوباره قانقاریا میشم……دوباره من میدونم و آقایون دیکتاتورها، من میدونم و دوستان ذوب شده…..

لب کلام، ما برگشتیم، با این که جاش درد میکنه ولی‌ ما برگشتیم……..ممنون از تمام برو بچه‌هایی‌ که تو این چند وقت حالمو پرسیدن و نگران بودن……دمتون گرم

در راستای کمک‌های بیدریغ شرکت نوکیا به نظام مقدس جمهوری اسلامی برای پیشبرد دمکراسی و حمایت از اطلاع رسانی آزاد در ایران !!!!

شاید ۳-۴ ماهی‌ بود که به دلایل غیر مجازی و کاملا شخصی‌ هیچ حسی برای نوشتن و به روز رسانی یا بهتر بگم طنز نویسی در قانقاریا نداشتم، اما دیشب با دیدن تکه فیلمی که تا آخر عمر از یادم نخواهد رفت تصمیم گرفتم که دین و وظیفه خودم رو ادا کنم…………اونهم نه با ادبیات همیشگی‌ خودم.

نمیدونم چطور باید حالمو بعد از دیدن فیلم کوتاه از آخرین لحظات زندگی‌ ندا توصیف کنم، با گذشت حدود ۲۴ ساعت حتا یک لحظه آخرین نگاهش، چشمان بازش و صدای ندا بمون از مغزم بیرون نمیره……………..

چرا؟ به چه گناهی؟ به خاطر حفظ امنیت ملی‌؟ به خاطر حفظ نظام اسلامی؟

ننگ بر اون امنیت ملی‌ که با جان باختن ندا حفظ می‌شه، نابود باد دینی که با نفس کشیدن ندا به خطر میافته……

آقای نظام مقدس، آقای حکومت امام زمان، آقای رهبر، آقای ذوب شده در ولایت، آقای بسیج،  وای بر شما، وای بر شما که با دست خود فرمان شمارش معکوس نابودی خود و تمامی ارزشهایتان را صادر کردید.

آقایان گوشهایتان را باز کنید شمارش شروع شد؛ تیک تاک، تیک تاک……زین پس هر ثانیه که می‌گذره یک قدم به پایان وجود ننگینتان نزدیک میشوید.

هر چه در چنته دارید رو کنید، حق شماست…..اما هیچ راه گریزی از روبرو شدن با پایان و نابودی ندارید، هیچ راهی‌ نیست، گوش کنید……تیک تاک تیک تاک………..تمام دنیا این صدا رو میشنون، هنوز نمیشنوید؟

آقایان صدها دیکتاتور جنایتکار از شما قدرتمندتر، باهوشتر، خونریزتر در طول تاریخ همین مسیر رو رفتن و همگی‌ در پایان قصه‌ای یکسان داشتند، هیتلر. موسیلینی، استالین، چاوشسکو، صدام و و و و…… 

به یاد بیارید سرنوشت محمدرضا پهلوی رو، مردی که روی چشم جهانیان جای داشت اما وقتی‌ مورد خشم یک ملت قرار گرفت حتی برای تهیه یک سر پناه برای خودش در جهانی‌ به این پهناوری ناتوان ماند….شما به پناه می‌برید ؟ به چاوز ؟ به کره شمالی‌؟ به حسن نصر الله؟

تیک تاک، تیک تاک……..آقایان پرده‌ها در افتاد، آقایان شمارش معکوس شروع شد، آقایان خوب گوش کنید…….

آقای نظام مقدس، آقای حکومت اسلامی: این آغاز پایان شماست.

ایستاده از راست : شهید محمد مایلی نژاد، مسعود نمکی نژاد، محمود احمدی نژاد، فرج الله سلحشور نژاد

اختصاصی قانقاریا : محمد مایلی کهن، سر مربی‌ سابق تیم ملی‌ فوتبال کشورمان با خوردن ۴۰ عدد قرص ویتامین (ب), اقدام به خود کشی کرد!

نوشته زیر (که بر روی آن عکس یک قلب شکسته و خونین که تیری درست وسط آن چپانده شده بود نقش بسته بود) از جیب نامبرده به دست آمده.

(بیانیه شماره ۳ ممد بی‌ کس و کار)

سرمربی شدن چه آسان است ولی‌ مثل آدم حرف زدن محال.

روز روزونش نمیدانستم که چه بگویم و چه بنویسم چه برسه به الان. به قول مجری محترم تلوزیون تپش، این روزها همه …شعر میگویند شما چطور!؟

بله، یکی‌ نیست به من احمق بگه آخه ممد ، آخه مایلی نژاد، آخه مردک احمدی کهن، آبت نبود نونت نبود سرمربی شدنت چی‌ بود، نکنه فکر کرده بودی ورزشگاه آزادی و دنیای فوتبال هم جای گوزیدنه… به خداوندی خدا (گریه………) قسم (گریه……..) من اگه به خاطر اصرار محمود (گریه با صدای بلند……..) نبود ( فین فین) عمرا اگه قبول می‌کردم.

به جان علیرضا مون (که می‌خوام دنیا نباشه) ۱۰ بار غلامحسین پاپیچم شد که بیا گفتم نه. هی‌ گفتم ممد خر نشیا مگه یادت نیست اونبار چه گهی بالا آوردی، نرفتم زیر بار، هی‌ پروینشون، فاطی شون، زنگ زدن به اقدسمون که شب جمعه منو راضی‌ کنه…….نشدم که نشدم (البته کلا جدیدا شبا دیر میشم، دکتر گفته خرما رو با برگ استقدوس قاطی‌ کنم بخورم که کمرم سفت شه). آخر هم که خودش زنگ زد گفت ممد دسم به دامانت …..و از این حرفا……آخرم که آقا (الهی من قربون اون دست راستش برم با اون انگشتر عقیقش) خودش سفارش محمود رو کرد………….والا اگه آقا زنگ نمیزد ، مگه تاب داشتم که باز سرمربی شم……….

آخه محمد رضامون (با گلزار اشتباه نشه، این ممدرضا پسر زری خانم دختر خاله عمه بنده ست) هی‌ یه شعر می‌خونه که خیلی‌ پر معنی‌ و پر محتواست : یه حاجی بود یه گربه داشت، گربه ش رو خیلی‌ دوست میداشت….گوشت رو خرید طاقچه گذاشت…….گربه اومد گوشتا رو خورد….(گریه ….) حاجی زد و گربه رو کشت (گریه…….) رو سنگ قبرش نوشت ؛ یه حاجی بود یه گربه داشت…..گربه ش رو خیلی‌ دوست میداشت….گوشت رو خرید طاقچه گذاشت…….گربه اومد گوشتا رو خورد….(گریه ….) حاجی زد و گربه رو کشت (گریه…….) رو سنگ قبرش نوشت ؛ یه حاجی بود یه گربه داشت…..(یه کم طولانیه، بقیه ش رو نمینویسم) بهش میگم بابا ؛ به خدا که اگه دیدی جوانی‌ بر درختی تکیه کرده بدان سرمربی شده ست و گریه کرده……!!

به راستی‌ من شاسکول، من الدنگ رو چه به سرمربی گری، به خدا میخواستم نونوایی سنگکی بزنم بابامون (خدا رفتگان شما رو هم بیامرزه) نذاشت.

خلاصه اینها را که دیدم و شنفتم با خودم گفتم آخه یابو، آخه باقلوا، آخه جاسوس، تو لایق و شایسته آب حوض کشیدن هم نیستی‌ چه برسه به سرمربی گری تیم ملی‌ جمهوری اسلامی امام زمان، به قول شاعر : فلفل نبین چه ریزه ……. وانگهی دریا شود !

به علیرضا مون ( با ممد رضا مون اشتباه نشه) گفتم ؛ بابای بهتر از جانم،‌ای یار شیرین زبانم، گویم سخن فراوان ، با آنکه هیچ ندانم……..علیرضا مون هم در جواب گفت : اتل متل توتوله، گاو حسن چه جوره، نه شیر داره نه (استغفر الله این قسمتش خیلی‌ غیر اسلامیه) پیستون (راست یا چپش فرق نمیکنه) ….شیرشو بردن هندستون، یک زن کردی بستون، اسمشو بذار انقزی ، دور کلاش قرمزی، هاچین و واچین…یه پاتو ور چین. (گریه……)

امضا : ممد بدبخت فلک زده بی‌ کس و کار و قریب  ( آئ ننه…من غریبم)

پ.ن. در صورت اعتراض به بی‌ سر و ته بودن مطلب، لطفا ابتدا به بیانیه شماره یک و دو مراجعه فرمائید. اگر کماکان شاکی‌ بودید لطفا در قسمت نظرات از طریق اظهار لطف به بستگان اینجانب اعتراض خود را بیان کنید.

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

بعضی‌ وقتا گفتن یک نه ساده چقدر میتونه زندگی‌ آدم رو عوض کنه…….

سوال وارده: هوشنگ خان، میمردی اگه اون روز این برگه رو مینداختی تو صندوق ؟

پ. ن. لطفا اگر کسی‌ از منبع عکس اطلأع داره به ما هم خبر بده و خانواده‌ای رو از نگرانی‌ در بیاره.

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

روز هفتم مارس، سارا عظمه راسموسن، یک فعال حقوق زنان، از طریق روزنامه آفتن پستن (چاپ اسلو) اعلام کرد که قصد داره در اعتراض به اعمال تبعیض جنسیتی علیه زنان در کشورهای مسلمان حجاب خودش رو در مراسم بزرگداشت روز زن در اسلو، پایتخت نروژ به آتش بکشه. وی در روز هشتم مارس و در مراسم روز زن در اسلو این اقدام خودش رو عملی‌ کرد و حجاب سیاه رنگ خود رو با بیان این جمله که; اجازه بدید شعله‌ای رو بیافروزم برای برابری، آزادی، عشق و صلح، در میان تشویق موافقین و فحش و ناسزای مخالفین به آتش کشید.

عکس العمل‌های تند گروهی از مسلمانان تندرو حاضر در مراسم که ابتدا با فریاد و ناسزا آغاز و سپس با پرتاب گلوله‌های برفی ادامه پیدا کرد به حدی رنگ خشونت گرفت که مسولین برگزار کننده مراسم ناچار به دخالت و آرام کردن جو ملتهب مراسم شدند.

جالبه بدونید که در حاشیه این مراسم، یکی‌ از فعالین ایرانی عضو جمعیت مبارزه با تبعیض جنسی‌ علیه زنان ایران به دلیل حمل پلاکاردی که روی اون عنوان* نه به حجاب* به چشم میخورد، مورد حمله گروهی از تندروهای اسلامی قرار گرفت که با دخالت مسولین ماجرا فیصله پیدا کرد. اما داستان همینجا ختم پیدا نکرد و از بعد از مراسم سارا پیامهای تهدید آمیزی رو دریافت کرده که وی رو به قتل و به آتش کشیده شدن تهدید کردن.

لازم میبینم نکاتی‌ رو به مطلب بالا اضافه کنم؛

• سیاستهای باز دولت نروژ در پذیرفتن پناهندگان مسلمان به ویژه از کشورهای سومالی و پاکستان باعث بحث‌های گسترده‌ای در سطح جامعه این کشور شده.
• طبق قوانین نروژ به آتش کشیدن پرچم کشور‌ها و نمادهای دیگر به عنوان اعتراض، جرم محسوب نمی‌شود و ظرف سال گذشته چندین بار پرچم اسراییل و آمریکا در تجمعات اعتراضی مسلمانان در اسلو به آتش کشیده شده.
• نروژ به دلیل دارا بودن سیستم حکومتی مبتنی‌ برا دموکراسی سالانه شاهد تعداد بیشماری تجمع اعتراض آمیز از سوئ گروه‌های مختلف هست که این تجمعات معمولا (بخوانید اکثرا) به دور از هر گونه خشونت فیزیکی‌ بر پا میشن.
• مردم نروژ ظرف ۳-۴ ماه گذشته دست کم ۲ بار شاهد حرکات اعتراضی از سوئ مسلمانان تندرو بودن که با خشونت فیزیکی‌ همراه بوده که بارزترین آن حمله اعتراض کنندگان به سیاست‌های اسراییل در مورد غزه به سفارت اسراییل و نیروهای پلیس بود.

به هر حال تهدید شدن این خانوم به قتل, نشون داد که مسلمین عزیز و همیشه خشمگین که زرت و زورت،  پرچم این و اون رو آتش میزنن، این حق رو برای مخالفین خودشون قائل نیستن.

دو ویدئو دیگر، مربوط به این واقعه:

1. ویدئو اول
2. ویدئو دوم

پ. ن. الا یا ایها لمسلمین، چیزی که عوض داره گله نداره!

لینک مرتبط : پست مربوط به همین واقعه از بلاگ آرش کمانگیر (البته در این یه مورد با آرش عزیز هم عقیده نیستم و از عمل این خانم حمایت می‌کنم)

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

در پی ادعای سعید مرتضوی دادستان تهران مبنی بر صدور حکم جلب ۲۵ نفر اسراییلی توسط پلیس بین الملل (اینترپل) بر اساس درخواست قوه قضاییه ایران که امروز در سایت خبرگزاری رسمی‌ جمهوری اسلامی ایران, ایرنا منتشر شد، توجه شما رو به ۲ نکته جلب می‌کنم:

• خوشبختانه امروزه به لطف پیشرفت دنیای ارتباطات و همچنین تعهد سازمانهای بین المللی به اطلأع رسانی شفاف، یافتن نام کسانی‌ که تحت تعقیب اینترپل هستند برای افراد عادی کار دشواری نیست و با مراجعه به وبسایت این سازمان هر فردی قادره که این لیست رو مشاهده کنه. اینجانب قانقاریا پس از یک تحقیق و تفحص ساده(البته نه از نوع تحقیق و تفحص مجلس شورای اسلامی) در این وبسایت هیچ اثری از این ۱۵ شهروند اسراییل که آقای دادستان به صدور حکم جلبشون (به تاریخ ۲هفته گذشته و به درخواست ایران) اشاره کرده بودند، نیافتم.
• اینترپل ۶ روز پیش در اقدامی غیر معمول و در پاسخ به شایعات رسانه‌ای مبنی بر استفاده ایران از این سازمان، با صدور بیانیه‌ای ضمن تکذیب صدور هر گونه حکم جلب شهروندان اسراییلی‌ به درخواست ایران، اعلام کرد که در ماه‌های دسامبر ۲۰۰۸ و ژانویه ۲۰۰۹ نه تنها هیچ گونه حکم جلبی بر این اساس صادر نکرده، بلکه حتی هیچ گونه درخواستی هم بر این مبنا از ایران و یا هیچ یک از ۱۸۷ کشور عضو خود دریافت نکرده است!

با توجه به ۲ نکته فوق و گشت و گذار ۳-۲ ساعته در سایت رسمی‌ اینترپل جای شکی نیست که ادعای حضرت قاضی مرتضوی در این مورد کاملا بی‌ اساس بوده و چنین خبری صحت نداره.

وقتی‌ یک نفر تو روز روشن و در یک مراسم رسمی‌، خالی‌ ببنده به این بزرگی‌، به راحتی‌ میشه حدس زد که ایشون در تاریکی و جاهای غیر رسمی‌ چند مرده حلاجه! به هرحال‌ تو مملکتی که احمدی نژاد رئیس جمهور، کردان، وزیر کشور و این آقا دادستانه، دیگه تکلیف بقیه روشنه. این وسط فقط میمونه آبروی مردم ایران که اون هم به تخم چپ پسر حسن نصر الله!

زمانی‌ که مشغول نوشتن این پست بودم خبر مربوطه از لیست اخبار مهم در صفحه اول خبرگزاری جمهوری اسلامی برداشته شد, در صورتی‌ که اخباری که  در کنار این مطلب بودن هنوز سر جاشون هستن و تکون نخوردن!

جمله تبلیغاتی روز: این روزها همه خالی‌ میبندن، شما چطور؟

شعار دولت ارزشی آقا امام زمان : پینوکیو آسوده بخواب که ما بیداریم!

پ.ن. لطفا اگر خبری مبنی بر صحت گفته آقای دادستان پیدا کردید به اطلأع بنده برسونید تا همینجا و به سرعت از ایشون بابت این مطلب عذر خواهی‌ کنم.

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

این تصاویر توسط یکی‌ از دوستان گرد آوری و آماده سازی شده و به درخواست وی در این وبلاگ منتشر میشود، همچنین کلیه حقوق معنوی و غیر معنوی، مادی، ناموسی و بیناموسی این پست متعلق به نام نبرده می‌باشد.(روابط عمومی‌ سازمان معاشقه با مواد منفجره و بانو)

برداشت آزاد!

جمله قصار از پینوکیو:  تمامی اسامی به کار رفته در سریال فوق خیالی بوده و هرگونه تشابه اسمی و اخلاقی‌ بین قهرمانان این سریال و اشخاص حقیقی‌ کاملا اتفاقی و همینجورکی میباشد!

پ. ن. اونجای بابای آدم خالی‌ بند!

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

این پست در راستای لبیک به فرمان تاریخی سردار بزرگ خطه شمال، وبلاگ نویس خوش فکر و خیال، مرد مجله‌های خبری سال، آن هماورد رستم زال، حضرت گجموی باحال نگاشته شد.

دوران کودکی هم عالمی داشت واسه خودش، دنیامون بزرگ و تپل مپل و سفید بود. زندگی‌ کردن کلی‌ مزه میداد، مزه یام یام و کیت کت، مزه پفک نمکی، مزه نون نخودچی، گاهی‌ وقتا قره قروت، بعضی‌ وقتا هم مزه آدامس بادکنکی پنج ریالی مینو.

روزا تو مدرسه تصمیم کبری میخوندیم و از رو کوکب خانم رونویسی میکردیم. تو راه برگشت، از خود امجدیه تا در خونه دنبال یه توپ پلاستیکی دولایه سگ دو میزدیم، قبل از خونه رفتن از اسمال آقا بقال سر کوچه یه نوشابه و کیک میخریدیم ۳ تومان. میرسیدیم خونه، کیف شوت میشد گوشه اتاق ناهارو میزدیم تو رگ و بعدشم صاف جلوی تلویزیون.

سال ۱۳۶۰، حدودا ۹-۸ سالم بود، جنگ بود، همه چیز کوپنی و صفی بود، تمام پنجره‌های خونه با نوار چسب ضربدری و فویل و مقوا پوشیده بود که نکنه شب موقع بمبارون نور بره بیرون. یه ساک پر از لوازم ضروری مثل آب و بیسکوییت و چراغ قوه و پتو و البته از همه مهمتر یه رادیوی ترانزیستوری سیاه با باطری اضافه, همیشه کنار در خونه آماده بود که تا آژیر قرمز زدن شال و کلاه کنیم و ساک به دست مثل بقیه همسایه‌ها بریم پایین تو پارکینگ ساختمون.

اون پایین عجب غوغایی بود، صدای رادیو‌های همسایه‌ها با صدای کر کننده گرومپ گرومپ توپ‌های ضد هوایی حسابی‌ صحنه رو اکشن میکرد، دیگه کلی‌ واسه خودمون خبره بودیم وایمیستادیم گوشه حیاط و تو آسمونی که از هر طرفش گلوله‌های قرمز و نارنجی ضد هوایی میرفت بالا, دنبال نقطه نوری که قرار بود هواپیمای دشمن(دوست و برادر فعلی‌) باشه میگشتیم و سعی‌ میکردیم بین اون همه صدا تشخیص بدیم کدوماش صدای انفجار بمب‌های اونه. میشمردیم؛ یکی‌، دو تا، سه تا………… طرف بمباشو که میریخت میرفت و چند دقیقه‌ای بعد آژیر سفید و بعدش هم همه ساک به دست برمیگشتیم خونه هامون.

اون زمون اما, نه اینترنتی بود، نه ماهواره‌ای و نه موبایلی، نه پلی استیشنی و نه کامپیوتری. ما بودیم و یک آنتن فکسنی که ارتباط ما رو با صدا و سیمای قزمیت اون روزا برقرار میکرد. کل سر و ته تشکیلات صدا و سیمای ایران ۲ تا کانال تلویزیونی داشت که تقریبا روزی ۱۰-۱۱ ساعت برنامه پخش میکردن، از حدود ساعت ۲ ظهر تا ۱۲ شب! چیزی حدود ۲ ساعت از این برنامه‌ها برنامه کودک و نوجوان بود. شامل چند تایی‌ کارتون و چند تایی‌ هم برنامه معمولا تخمی تولید داخل.

کارتونها هم معمولا دو دسته بودن؛ کارتون‌های کلاسیک آمریکایی و اروپایی که از قبل از انقلاب هم پخش میشدن و مقدار پخششون سال به سال کمتر میشد, مثل: پاپای(بعد از مسلمان شدن به ملوان زبل تغییر نام داد)، پلنگ صورتی‌، تام و جری، گوریل انگوری، معاون کلانتر، تنسی تاکسیدو، گوفی، میکی ماوس، گالیور، پینوکیو و سندباد…

دسته دوم کارتونهایی بودن که در شرایط تحریمی و انقلابی‌ اون زمان از ژاپن خریداری میشدن، کارتون‌هایی‌ مثل: هاچ زنبور عسل، حنا دختری در مزرعه، بل و سباستین، بنر، دختری به نام نل، مسافر کوچولو، نیکو، خانواده دکتر ارنست، مارکو پولو، سرندی پیتی، ایکیو سان……..

این کارتون‌ها علاوه بر این که همگی از ریتم خیلی‌ کندتری نسبت به ساخته‌های امریکایی برخوردار بودن و معمولا با دستکاری نوابغ سانسورچی‌ تلویزیون حسابی‌ آموزنده و دارای پیام‌های اخلاقی‌-اسلامی بودن، اکثرا در یک نکته دیگه هم مشترک بودن و اون بی‌ پدر و مادر بودن شخصیت‌های اصلی‌ این کارتون‌ها بود!

تقریبا بیشتر این قهرمانان یا در جستجوی مادر خودشون بودن یا پدرشون و یا هر دو! تک و توکی هم توشون پیدا میشد که پدری، پدر بزرگی‌، عمه ای، خاله‌ای داشتن و با اون زندگی‌ میکردن, ولی‌ بقیه دست کم نداشتن مادر رو شاخشون بود!

من هنوز هم نفهمیدم که آیا ژ‌اپنی ‌ها بودن که دوست داشتن تمام شخصیت‌های کارتونیشون یتیم باشن، یا این تلویزیون ایران بود که فقط یتیماشو جدا میکرد و واسه ما پخش میکرد!؟

پ. ن. لطفا اگه کسی‌ فهمید چرا اینطوری بوده به ما هم بگه!

پ.ن. بعدی: کسی‌ خبر داره هاچ زنبور عسل، آخر مادرشو پیدا کرد یا نه؟

پ. ن. بعد از بعدی: گجمو خان با این دعوت باعث شد بنده دیشب برای نوشتن این مطلب کلی‌ خاطره‌های بچگی رو مرور کنم و در حین نوشتن یه شکم سیر آب غوره بگیرم، از اونجایی که بدم نمیاد اشک چند نفر دیگه رو هم با مرور خاطرات خوب کودکیشون عین خودم در بیارم،  لذا از اشخاص حقیقی‌ و حقوقی زیر دعوت می‌کنم به این بازی گریه دار ولی‌ شیرین بپیوندن و چند خطی‌ در مورد برنامه‌های تلویزیونی دوران کودکیشون بنویسن؛

معمار بابا,  شاهین دلنشین, یاسر کمالی نژاد, اریو برزن, بارباپاپا, فضولباشی‌, برادران ارجانف, آریو

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

یک تست روانشناسی کاملا علمی‌ و ساده!

وسایل مورد نیاز:

• ۲ متر مربع زمین سفت(لطفا اکیدا از شاشیدن روی آن خودداری فرمائید)
• یک جلد کتاب مفاتیح الجنان(کتاب اصول کافی‌ هم قابل جایگزینی می‌باشد)
• یک جلد کتاب تاریخ ایران باستان
• یک عدد گردنبند الله(ترجیحا طلا)
• یک عدد گردنبند نشان فروهر (ترجیحا نقره- در صورت داشتن تتوی این نشان، به گردنبند نیازی نیست)
• یک قوطی مخلوط خاک تخت جمشید، تربت کربلا و آب زمزم.
• احساسات شدید ملی‌ مذهبی‌ به مقدار بیش از حد لازم
• یه نمه علاقه پنهانی‌ یا آشکار به شخص ادولف هیتلر(اگر با دیدن نشان صلیب شکسته یجورایی ته دلتون قیلی ویلی بره که دیگه فبها).

مرحله اول – کتاب مفاتیح را در سمت راست و رو به قبله و کتاب تاریخ را در سمت چپ و رو به تخت جمشید روی زمین قرار دهید. تمام محتوی قوطی را روی زمین بین دو کتاب پخش کنید. هر دو گردنبند را به گردن انداخته دراز به دراز وسط کتابها روی زمین بخوابید. تمام عضلات بدن  خود را شل کنید( شل کردن عضلات ناحیه فک و زبان برای خانومها و عضلات عضو شریف برای آقایون ضروری می‌باشد).

ورد زیر را بلند بلند یکبار بخوانید:

بسمه تعالی، هنر نزد ما ایرانیان است و بس، بقیه هم هیچ گهی نیستن. همه دنیا از شدت حسودی و دشمنی از صبح تا شب دارن به من توهین می‌کنن، من از همه باهوش ترم، من خوبم، من گلم، من ردیفم، من خوشگلم، فقط دماغم یه کم نافرمه که اون رو هم عمل می‌کنم. تو کل تاریخ هم هر کی‌ سرش به تنش می‌‌ارزیده حتما ایرانی‌ بوده.

مرحله دوم – حالا به موارد زیر فکر کنید و حسابی‌ عصبانی شوید:

• اعراب سوسمار خور
• اسراییل باید محو شود.
• ما هر چی‌ میکشیم زیر سر این انگلیسیات
• پیف پیف, هندیا و پاکستانیا چقدر بو میدن
• آخ که چقدر از یونانیها بدم میاد با اون اسکندرشون
• مرگ بر آمریکا
• این افغانیا چرا نمیرن خونشون ما راحت بشیم
• مرگ بر شوروی
• وقتی‌ ما واسه خودمون کسی‌ بودیم این اروپاییا داشتن کون لخت تو جنگل همدیگرو میخوردن
• چشم بادومیها(بعد از باخت تیم فوتبال ایران به چین یا ژاپن)

مرحله سوم – حالا فرض کنید ما جائ امریکاییها هستیم، قوی هستیم، پولداریم, بمب اتم داریم، زورمون هم به همه میرسه. در این مرحله شما میتونید چند دقیقه‌ای با این فکر حال کنید.

مرحله چهارم – حالا که زورتون به همه میرسه، توی ذهنتون هر بلایی دلتون میخواد سر موجودات زیر بیارید(لطفا زیاده روی نکنید):

• اعراب
• هندیها
• افغانیها
• اعراب
• اسراییلی ها
• اعراب
• چشم بادومی ها
• یونانیها
• انگلیسییا
• اعراب
• بهایی ها
• امریکایی ها
• اعراب
• اعراب
• من و هفت جد و آبادم

کافیه, تبریک میگم, جنابعالی رسما یک نژاد پرست یا یک تروریست مذهبی‌ تندرو یا هردو هستید.

توصیه ایمنی: بشدت از نزدیک شدن به هر گونه جسم نوک تیز(به خصوص ساخت زنجان)، تفنگ، قلم, موجودات زنده و بمب اتم خود داری فرمائید.

روش درمان: شبی ۷۵ بار از روی اعلامیه حقوق بشر رونویسی کرده و جمله زیر را قبل از خواب تکرار کنید: من مرکز عالم هستی‌ نیستم.

ضرب المثل: خدا خر رو شناخت که این بلا‌ها رو سرش آورد.

سخن قصار از آدولف هیتلر: این وسط فقط اسم ما بد در رفته.

پ.ن. امیدوارم با این طرز فکر هیچ وقت, به هیچ جا نرسی چون اونوقت باید فاتحه دنیا رو خوند.

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::